تریبون‌ها باید پل باشند، نه دیوار!

حسن‌زاده:
واقعیت این است که ما امروز در یک شرایط عادی قرار نداریم. کشور درگیر یک جنگ ترکیبی است؛ از فشارهای خارجی گرفته تا جنگ روایت‌ها و عملیات روانی. در چنین شرایطی، کوچک‌ترین خطای محاسباتی در داخل می‌تواند هزینه‌های بزرگی ایجاد کند. متأسفانه آنچه شاهد هستیم، مجموعه‌ای از اظهارنظرهای ناصواب و عملکردهای ضعیف است که ناخواسته در زمین دشمن بازی می‌کند.

اظهارات تند علیه زنان بی‌حجاب، دقیقاً از همین جنس است. در همین روزها، افرادی با ظاهرها و سبک‌های زندگی متفاوت در صحنه حمایت از کشور حضور دارند. آنچه این افراد را کنار هم نگه داشته، حس تعلق به وطن است، نه یکسانی ظاهری. نادیده گرفتن این واقعیت، خطای جدی در شناخت جامعه است.

از سوی دیگر، جایگاه‌هایی مانند تریبون نماز جمعه، اساساً برای تقویت وحدت، عقلانیت و همدلی تعریف شده‌اند. وقتی این تریبون‌ها به محل بیان ادبیات تند و تهدید‌کننده تبدیل می‌شوند، کارکرد خود را از دست می‌دهند و حتی به عاملی برای تضعیف انسجام ملی بدل می‌شوند. اینجا دیگر بحث یک نظر شخصی نیست، بلکه یک مسئله حاکمیتی است.

بلاغ: درباره اقدام سرپرست فرمانداری ساری چه نظری دارید؟

حسن‌زاده:
این هم نمونه دیگری از همان بی‌تدبیری است. در شرایطی که مردم به‌صورت خودجوش در حال تقویت فضای همدلی و معنویت هستند، محدودسازی این حرکت‌ها چه پیامی دارد؟ جز اینکه این اقدامات، آب به آسیاب دشمن می‌ریزد و انسجام اجتماعی را هدف می‌گیرد؟

اقدام دینی و انقلابی مردم در ماه‌های اخیر، یک ظرفیت بزرگ اجتماعی است. مسئولان باید حامی این حرکت باشند، نه مانع آن. وقتی یک مسئول برخلاف این جریان حرکت می‌کند، طبیعی است که با واکنش مواجه شود و مطالبه پاسخگویی شکل بگیرد. ملاک ارزیابی عملکرد مسئولان، رضایت مردم است؛ مردمی که سرمایه اصلی کشور هستند.

بلاغ: شما به لزوم نقد همه رفتارهای مخرب وحدت اشاره کردید. این نقد باید شامل چه حوزه‌هایی باشد؟

حسن‌زاده:
نکته مهم همین است که ما نباید گزینشی برخورد کنیم. هر اقدامی که وحدت را تضعیف می‌کند، باید مورد نقد صریح قرار بگیرد؛ چه از سوی یک امام جمعه باشد، چه فرماندار؛ چه از سوی یک دستگاه اجرایی باشد و چه در قالب ترک فعل در حوزه اقتصاد و یا موضوعات فرهنگی.

در بعد فرهنگی و اجتماعی، مسئله حجاب نباید به میدان تقابل و دوگانه‌سازی تبدیل شود. در بعد سیاسی، دعواهای داخلی و دوقطبی‌سازی‌هایی مثل جنگ یا مذاکره، انرژی جامعه را هدر می‌دهد و در بعد اقتصادی، برخی گرانی‌های مشکوک یا کم‌کاری‌ها، فشار مضاعفی بر مردم وارد می‌کند و زمینه نارضایتی را افزایش می‌دهد.

اگر این سه حوزه به‌درستی مدیریت نشوند، عملاً جامعه را به سمت فرسایش درونی می‌برند. این همان چیزی است که دشمن دنبال آن است؛ تضعیف از درون بدون نیاز به هزینه‌های سنگین بیرونی.

بلاغ: به نظر شما، این وضعیت چه ارتباطی با راهبرد دشمن دارد؟

حسن‌زاده:
دشمن مجدانه و مستمر تلاش کرده جنگ نظامی را با آشوب اجتماعی ترکیب کند، اما موفق نشده است. امروز هم همین هدف را دنبال می‌کند. ایجاد لشکر بیکاران، تشدید نارضایتی اقتصادی و سپس دامن زدن به دعواهای خیابانی—چه به اسم حجاب، چه به اسم سیاست—همه در همین چارچوب قابل تحلیل و محل تأمل است.

وقتی مردم در خیابان مقابل هم قرار بگیرند، یا درگیر تنش با مسئولان شوند، فضا برای یک سناریوی پیچیده‌تر فراهم می‌شود. هدف نهایی، ایجاد شکاف بین مردم است؛ شکافی که به خلوت شدن خیابان از حضور واقعی مردم و در نهایت به بسترسازی برای آشوب منجر می‌شود.

بلاغ: در پایان برای جمع‌بندی سخنان‌‌‌تان اگر توصیه‌‌ای دارید بفرمایید

حسن‌زاده:

تجربه‌های تاریخی نشان داده که بزرگ‌ترین تهدیدها، زمانی اثرگذار می‌شوند که شکاف‌های داخلی فعال شوند. دشمن، بیش از آنکه به قدرت نظامی ما چشم داشته باشد، به دنبال تضعیف پیوند میان مردم است و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید نسبت به آن حساس بود.

نقد صریح، نه‌تنها تهدید نیست، بلکه یک ضرورت برای بقا و پیشرفت است. اما این نقد باید عادلانه، فراگیر و مبتنی بر منافع ملی باشد؛ نمی‌توان یک خطا را دید و خطای دیگر را نادیده گرفت؛ چراکه نتیجه هر دو، تضعیف سرمایه اجتماعی است.

حفظ وحدت، به معنای سکوت در برابر خطا نیست؛ بلکه به معنای اصلاح مسیر با کمترین هزینه اجتماعی است. اگر قرار است جامعه‌ای پویا و مقاوم داشته باشیم، باید ظرفیت پذیرش نقد و اصلاح در همه سطوح تقویت شود.

در نهایت، آنچه می‌تواند کشور را از این مرحله عبور دهد، نه حذف صداهای متفاوت، بلکه پذیرش واقعیت متکثر جامعه و حرکت به سمت همگرایی است. وحدت، یک شعار نیست؛ یک ضرورت حیاتی است که اگر آسیب ببیند، جبران آن به‌سادگی ممکن نخواهد بود.

انتهای خبر/