کد خبر : 36657
تاریخ انتشار :چهارشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۵
-

سیلاب می‌آید، فرصت می‌رود؛

سرزمین باران تشنه آب!

سرزمین باران تشنه آب!
مازندران ظرف چند ساعت، بارانی، به اندازه یک هشدار جدی دریافت می‌کند؛ بیش از ۲۲۰ میلی‌متر بارش در برخی نقاط، خیابان‌ها و رودخانه‌ها را به مسیر عبور سیلاب تبدیل می‌کند و همزمان بخش قابل توجهی از همین آب، بدون آنکه سهمی پایدار برای آینده استان بسازد، از دسترس خارج می‌شود.

 

 

 

 

مجتبی قربانی

 


به گزارش پایگاه خبری  تیترشمال و به نقل از پایگاه خبری بلاغ – باران برای مازندران همیشه یک نعمت بی‌چون‌وچرا نیست. وقتی بارش در  بازه‌ای کوتاه و با شدت بالا اتفاق می‌افتد، همان آبی که می‌تواند ذخیره‌ای برای ماه‌های کم‌بارش باشد، به روان‌آب تبدیل می‌شود. رودخانه‌ها بالا می‌آیند، آب به مناطق شهری و روستایی سرریز می‌کند و در نهایت بخش قابل توجهی از روان‌آب‌ها راهی پایین‌دست و دریا می‌شود.

بارندگی‌های ۱۶ و ۱۷ شهریور امسال نمونه روشنی از این وضعیت بود؛ در سلمان‌شهر ۲۲۴ میلی‌متر بارش ثبت شد و محمودآباد حدود ۱۷۱ میلی‌متر، نوشهر ۱۶۱.۱ میلی‌متر، ایزدشهر ۱۴۱ میلی‌متر، رامسر ۱۳۲.۵ میلی‌متر، بابلسر ۱۲۵.۷ میلی‌متر و ساری ۴۸.۸ میلی‌متر بارندگی داشت.

پشت هر میلی‌متر بارش، حجم قابل توجهی آب قرار دارد که اگر زیرساخت و ظرفیت مناسب برای مهار آن وجود داشته باشد، می‌تواند بخشی از نیاز آینده را تأمین کند و اگر نباشد، ممکن است به‌جای مخزن، سر از دریا درآورد.

البته نمی‌توان بدون محاسبات هیدرولوژیک دقیق، ادعا کرد چه میزان از این بارش‌ها دقیقاً قابلیت ذخیره‌سازی داشته است. اما واقعیت این است که الگوی بارش در حال تغییر است و زیرساخت مدیریت آب نیز باید متناسب با این تغییرات بازتعریف شود.

مسئله کمبود نیست از دست رفتن آب است!

چندی پیش حیدر داوودیان، مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای مازندران در نشست خبری روز خبرنگار در جمع اصحاب رسانه با اشاره به وضعیت منابع آبی استان، اعلام کرده بود: کمتر از ۱۱ درصد از آب‌های سطحی مازندران در شرایط کنونی تحت کنترل و مدیریت قرار دارد.

وی همچنین گفته است: اودر حالی که نیاز استان حدود ۴.۴ میلیارد مترمکعب برآورد می‌شود، ظرفیت منابع آبی مازندران حدود ۵.۱ میلیارد مترمکعب آب است.

این اعداد در نگاه نخست شاید تصویر یک استان برخوردار از آب را نشان دهد، اما بخش مهم ماجرا جای دیگری است. حدود نیمی از آب‌های سطحی استان در زمان وقوع سیلاب از دست می‌رود و به سمت دریا جریان پیدا می‌کند. اینجاست که مسئله مازندران از «کمبود آب» به «ضعف در مهار و مدیریت آب» تغییر جهت می‌دهد.

استانی که بارش فراوان دارد، اما نمی‌تواند سهم کافی از این بارش را برای فصل‌های کم‌آب نگه دارد، ناچار است در تابستان به ذخایر سدها چشم بدوزد و در فصل بارندگی با سیلاب دست‌وپنجه نرم کند. دو تصویری که در ظاهر متناقض‌اند، اما در واقع دو روی یک مسئله واحد هستند.

مازندران باران کم ندارد. مسئله، آبی است که می‌بارد، اما سهم زیادی از آن در سیلاب‌ها از دست می‌رود. بارش‌های سنگین اخیر، از ۲۲۴ میلی‌متر در سلمانشهر تا بیش از ۱۷۰ میلی‌متر در محمودآباد، بار دیگر این واقعیت را عیان کرد که در استانی با چنین ظرفیت بارشی، هنوز فاصله میان «بارش» و «ذخیره» جدی است؛ آبی که می‌تواند پشتوانه کشاورزی و شرب باشد، پیش از آن‌که به ذخیره‌ای برای فردا تبدیل شود، راهی دریا می‌شود.

تغییر مأموریت سدها

در گذشته، وقتی از سد سخن گفته می‌شد، نخستین تصویر، تأمین آب کشاورزی و تنظیم منابع برای فصل زراعی بود. اما شرایط اقلیمی جدید، تعریف این سازه‌ها را تغییر داده است.

داوودیان در این رابطه اظهار کرد: تغییر الگوی بارندگی و افزایش شدت و تمرکز زمانی بارش‌ها، ضرورت استفاده از مدل‌های جدید و فناوری‌های روز برای مدیریت منابع آب و کاهش خسارت‌های سیلابی را بیشتر کرده است.

بارشی که در گذشته ممکن بود در فاصله زمانی طولانی‌تری توزیع شود، امروز گاهی در چند ساعت رخ می‌دهد. طبیعی است که شبکه رودخانه‌ها، اراضی کشاورزی، شهرها و زیرساخت‌های استان در برابر چنین حجمی از آب، با ریسک بیشتری روبه‌رو شوند.

بنابراین سدها دیگر صرفاً سازه‌هایی برای ذخیره آب کشاورزی نبوده و در یک الگوی جدید مدیریت منابع آب، ظرفیت تنظیم روان‌آب و کاهش بخشی از آثار سیلاب نیز به یکی از کارکردهای مهم آن‌ها تبدیل شده است.

البته سد به‌تنهایی نسخه همه سیلاب‌ها نیست. تغییر کاربری اراضی، تجاوز به حریم رودخانه‌ها، ساخت‌وساز در مسیر آب و ضعف مدیریت آبخیزداری نیز در افزایش خسارت نقش دارند. اما حذف ظرفیت ذخیره و تنظیم آب از معادله مدیریت استان نیز نمی‌تواند راه‌حل باشد.

۳۵ درصد؛ هدفی که باید از روی کاغذ به زمین برسد

بر اساس اظهارات مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای مازندران، افزایش میزان کنترل و مدیریت آب‌های سطحی استان تا حدود ۳۵ درصد، یک ضرورت جدی برای آینده محسوب می‌شود.

وی ادامه داد: در همین چارچوب، مطالعات سدهای کسیلیان و آزارود به مراحل پایانی نزدیک شده و مسیر اخذ مجوزهای لازم برای ورود به مرحله اجرایی در حال طی شدن است. همزمان مطالعات پروژه‌های دوهزار و سه‌هزار، آپون و گررودبار نیز دنبال می‌شود.

داوودیان اشاره کرد: اگر این طرح‌ها به سرانجام برسند، ظرفیت کنترل آب‌های سطحی استان افزایش خواهد یافت؛ موضوعی که از یک سو برای کشاورزی اهمیت دارد و از سوی دیگر می‌تواند در تأمین آب آشامیدنی و مواجهه با تغییرات اقلیمی نقش داشته باشد.

اما همین‌جا یک پرسش جدی مطرح است: چند سال دیگر باید درباره ضرورت اجرای این پروژه‌ها صحبت شود تا مردم اثر آن‌ها را در سفره آب، زمین کشاورزی و کاهش خسارت‌های سیلاب ببینند؟ اهمیت این مسئله زمانی روشن‌تر می‌شود که به عملکرد سدهای موجود نگاه کنیم.

تزریق ۲۶۰ میلیون مترمکعب از سدهای استان به کشتزارها

بنا بر اعلام رسمی شرکت آب منطقه‌ای مازندران، امسال حدود ۲۶۰ میلیون مترمکعب آب از سدهای مازندران برای بخش کشاورزی رهاسازی شد.

سهم سد شهید رجایی ساری حدود ۱۱۰ میلیون مترمکعب بود؛ سد آیت‌الله صالحی مازندرانی(البرز) در سوادکوه شمالی نیز حدود ۸۲.۸ میلیون مترمکعب آب برای اراضی شبکه آبیاری و زهکشی پایین‌دست رها کرد. سد گلورد نیز ۵۳.۷ میلیون مترمکعب آب برای کشاورزی اختصاص داد؛ ظرفیتی که با بهره‌برداری کامل می‌تواند بخشی از تنش آبی اراضی پایین‌دست را کاهش دهد.

فصل زراعی به پایان رسیده و دریچه‌های سدها بسته شده‌اند تا ذخیره آب برای دوره بعد حفظ شود. این اعداد نشان می‌دهند که آب ذخیره‌شده، برای مازندران یک دارایی واقعی و حیاتی است.

کشاورزی استان نمی‌تواند فقط به بارانی متکی باشد که زمان و شدت آن قابل پیش‌بینی کامل نیست، همان‌طور که تأمین آب آشامیدنی میلیون‌ها نفر نیز نمی‌تواند به امید بارش‌های سالانه واگذار شود.

 در استانی که کشاورزی آن بخشی از امنیت غذایی کشور را بر دوش می‌کشد و افق جمعیتی آن در سال ۱۴۳۰ از مرز هفت میلیون نفر عبور خواهد کرد، مسئله حیاتی، چگونگی مهار، ذخیره و مصرف آبی است که هر سال میان آسمان و زمین مازندران رفت‌وآمد می‌کند.

هراز و شهرهای گروه الف؛ پروژه‌هایی که نباید در صف اعتبار بمانند

در کنار توسعه سدها، تکمیل شبکه‌های انتقال و طرح‌های تأمین آب نیز بخش دیگری از این پازل است. برای ادامه اجرای شبکه هراز حدود ۲۰۰ میلیارد تومان اعتبار پیش‌بینی شده و برای تأمین آب شهرهای گروه الف نیز ۵۰۰ میلیارد تومان تسهیلات در قالب ماده ۵۶ در نظر گرفته شده است.

به گفته مسئولان آب منطقه‌ای، مجوزهای لازم از سازمان برنامه و بودجه دریافت شده و پیگیری برای اخذ مجوزهای بانکی و تأمین مالی ادامه دارد.

اهمیت این پروژه‌ها در تضمین امنیت آبی است. در شرایط کنونی که هم نیاز آب آشامیدنی رو به افزایش است و هم کشاورزی به منابع پایدار آب وابستگی جدی دارد.

سد سجادرود؛ حلقه‌ای دیگر برای جبران کمبود آب آشامیدنی

داوودیان با اشاره به اهمیت تأمین منابع مالی طرح‌های آبی استان اظهار کرد: برای تکمیل شبکه هراز ۲۰۰ میلیارد تومان و برای طرح آبرسانی به شهرهای گروه الف نیز ۵۰۰ میلیارد تومان تسهیلات از محل ماده ۵۶ پیش‌بینی شده است.

وی افزود: مجوزهای لازم برای استفاده از این ظرفیت از سوی سازمان برنامه و بودجه اخذ شده و در حال حاضر پیگیری روند صدور مجوزهای بانکی و تأمین منابع مالی این طرح‌ها در دستور کار قرار دارد.

مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای مازندران با بیان این‌که شبکه هراز و طرح آبرسانی به شهرهای گروه الف از طرح‌های مهم و راهبردی استان در حوزه تأمین آب هستند، گفت: بهره‌برداری از این طرح‌ها می‌تواند نقش مهمی در تأمین پایدار آب آشامیدنی و کشاورزی بخش قابل توجهی از شهرهای مرکزی مازندران داشته باشد.

داوودیان همچنین درباره آخرین وضعیت سد سجادرود اظهار کرد: فرآیند انتخاب پیمانکار این طرح انجام شده و در حال حاضر پروژه در مرحله بررسی‌های تخصصی کمیته‌های فنی و بازرگانی و مبادله قرارداد قرار دارد. پس از طی مراحل قانونی و نهایی شدن قرارداد، عملیات اجرایی سد سجادرود آغاز خواهد شد.

مدیرعامل شرکت آب منطقه‌ای مازندران با اشاره به اهمیت این پروژه برای تأمین آب شهرهای گروه الف، به‌ویژه بابل، گفت: سد سجادرود با هدف جبران بخشی از کسری منابع آب آشامیدنی این شهرها در کنار سد آیت‌الله صالحی مازندرانی (البرز) اجرا می‌شود و تکمیل آن می‌تواند به تقویت پایداری منابع آب آشامیدنی منطقه کمک کند.

وی با تأکید بر ضرورت رعایت الزامات زیست‌محیطی در اجرای طرح‌های آبی استان افزود: توسعه زیرساخت‌های آب باید با رعایت کامل ملاحظات محیط‌زیستی و منابع طبیعی دنبال شود و تلاش ما این است که اجرای پروژه‌ها با حداقل آسیب به محیط‌زیست و منابع طبیعی انجام شود.

در این میان البته توسعه زیرساخت آبی نباید به معنای نادیده گرفتن محیط‌زیست باشد. هر پروژه آبی باید با رعایت الزامات منابع طبیعی و محیط‌زیستی پیش برود، چراکه قرار نیست برای حل یک بحران، بحران دیگری در دل طبیعت ساخته شود.

 آب نیازمند تصمیم است

داوودیان، مولدسازی دارایی‌ها را یکی از مهم‌ترین مسیرهای تأمین منابع مالی برای پروژه‌های آب استان عنوان کرد و تشریح کرد: این موضوع اگر قرار است از یک عنوان اداری فراتر برود، باید به پروژه‌های مشخص، زمان‌بندی روشن و گزارش عمومی پیشرفت تبدیل شود. جامعه دیگر صرفاً به شنیدن رقم اعتبار نیاز ندارد؛ مردم می‌خواهند بدانند این اعتبار چه زمانی به پروژه تبدیل می‌شود، پروژه چه زمانی به بهره‌برداری می‌رسد و در نهایت چه میزان از مشکل آب استان را حل می‌کند.

چون در حوزه آب، فاصله میان «تصویب اعتبار» و «رسیدن آب به مصرف‌کننده» گاهی همان فاصله‌ای است که یک کشاورز میان وعده بارندگی و برداشت محصول تجربه می‌کند.

 باید نگاه‌ها را از کم‌آبی چرخاند و به سمت ناتوانی در مهار آب گرداند. وقتی کمتر از ۱۱ درصد آب‌های سطحی استان تحت کنترل و مدیریت قرار دارد و حدود نیمی از روان‌آب‌ها در سیلاب‌ها از دست می‌رود، توسعه سدها و زیرساخت‌های آبی، ضرورتی برای امنیت آب، کشاورزی و آینده مازندران است.

مازندران در حسرت ذخیره!

مازندران در حقیقت، سرزمین آب‌های فراوان، اما ناپایدار و کم‌مهار است. باران می‌بارد، رودخانه‌ها پر می‌شوند، سیلاب از دل شهرها و روستاها عبور می‌کند و سرانجام بخش قابل توجهی از آب، پیش از آن‌که به ذخیره‌ای برای فردای استان تبدیل شود، از دست می‌رود.

بعد، ماه‌های گرم که می‌رسند، کشاورز برای آب چشم به سدها می‌دوزد و شهروند برای آینده آب آشامیدنی نگران می‌شود. این تناقض، بیش از آن‌که حاصل کمبود نعمت باشد، نشانه یک مسئله مدیریتی و زیرساختی است؛ مسئله‌ای که با تغییر اقلیم، شدت بارش‌ها و رشد جمعیت، دیگر فرصت تعلل در برابر آن وجود ندارد.

اگر قرار است مازندران در افق ۱۴۳۰ پاسخگوی نیاز جمعیتی بیش از هفت میلیون نفر باشد، امروز باید برای آبی تصمیم گرفت که هنوز می‌بارد، اما الزاماً ذخیره نمی‌شود.

باران بعدی دوباره خواهد آمد؛ پرسش اصلی این نیست که چقدر می‌بارد، بلکه این است که این بار چه میزان از آن برای فردای مازندران باقی خواهد ماند.

انتهای خبر/

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.