پنج سال پس از کلنگ‌زنی پردیس سینمایی؛ ساری پاسخ می‌خواهد

به گزارش تیترشمال – بعضی ساختمان‌ها با تخریب دیوارهایشان از شهر حذف نمی‌شوند؛ خاطره‌شان در ذهن مردم باقی می‌ماند و جای خالی‌شان هر روز بیشتر به چشم می‌آید.

سینما ایران برای بسیاری از شهروندان ساری از همین جنس بود؛ مکانی که سال‌ها بخشی از خاطرات جمعی مردم را شکل داد، اما قرار بود جای خود را به مجموعه‌ای بزرگ‌تر و مجهزتر بدهد؛ وعده‌ای که هنوز تحقق آن در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

اندیشه ساخت پردیس سینمایی در ساری به سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۹۰ بازمی‌گردد. رایزنی‌ها از سال ۱۳۹۳ ادامه یافت تا سرانجام در هفتم اردیبهشت ۱۴۰۰، کلنگ احداث پردیس سینمایی ایران با حضور استاندار وقت مازندران، معاون توسعه مدیریت و منابع حوزه هنری کشور و جمعی از مسئولان بر زمین زده شد. آن روز، انتظار می‌رفت این مراسم سرآغاز ساخت مجموعه‌ای باشد که نه‌تنها کمبود زیرساخت‌های سینمایی مرکز استان را کاهش دهد، بلکه به کانونی برای فعالیت‌های فرهنگی و هنری تبدیل شود.

بر اساس طرح اعلام‌شده، قرار بود این مجموعه در پنج طبقه اصلی با پنج سالن سینمایی مجهز احداث شود و در کنار آن، امکاناتی مانند رستوران سنتی، استودیوی صدا، سینمای کودک و نوجوان، گالری، فروشگاه محصولات فرهنگی و هنری و دو طبقه پارکینگ نیز در نظر گرفته شود. ظرفیت مجموع سالن‌ها و کافه‌سینمای روباز نیز ۶۱۵ صندلی اعلام شده بود؛ ظرفیتی که می‌توانست دامنه انتخاب‌های فرهنگی و تفریحی شهروندان را گسترش دهد.

اما فاصله میان آنچه در نقشه‌ها ترسیم شد و آنچه امروز در محل پروژه دیده می‌شود، همچنان پرسش‌برانگیز است. ساختمانی که تخریب آن مقدمه ساخت مجموعه‌ای تازه معرفی شد، جای خود را به زمینی داده که چشم‌انتظار آغاز دوباره عملیات اجرایی است. در این میان، سال‌ها انتظار نه‌تنها سرنوشت پروژه را به مطالبه‌ای عمومی تبدیل کرده، بلکه ضرورت شفاف‌سازی درباره موانع، تعهدات و برنامه زمانی اجرای آن را نیز پررنگ‌تر ساخته است.

پردیس سینمایی ایران می‌توانست فراتر از چند سالن نمایش، فرصتی برای رونق فعالیت‌های فرهنگی، حمایت از آثار سینمایی و هنری، تقویت برنامه‌های ویژه کودکان و نوجوانان و ایجاد فضایی تازه برای حضور خانواده‌ها باشد. از همین رو، تعیین تکلیف آن صرفاً مسئله یک پروژه ساختمانی نیست؛ موضوعی مرتبط با کیفیت زندگی شهری و سهم شهروندان از امکانات فرهنگی است.

اکنون پرسش اصلی پیش روی مسئولان این است که پروژه در چه مرحله‌ای قرار دارد، چه موانعی مانع پیشرفت آن شده و چه زمان‌بندی مشخصی برای ادامه کار وجود دارد؟ پاسخ روشن به این پرسش‌ها، نخستین گام برای بازگرداندن اعتماد عمومی به طرحی است که سال‌ها پیش با امید به آینده‌ای متفاوت آغاز شد.

ساری برای احیای خاطره سینما ایران، صرفاً به یادآوری گذشته نیاز ندارد؛ آنچه شهروندان انتظار دارند، روشن شدن تکلیف آینده است. آینده‌ای که در آن، زمین بلاتکلیف ابتدای خیابان مازیار دوباره به فضایی زنده برای فرهنگ، هنر و حضور مردم تبدیل شود.

انتهای خبر/