هنوز پای «آری»‌مان ایستاده‌ایم

به گزارش پایگاه خبری تیترشمال  – مجتبی قربانی فعال اجتماعی و رسانه‌ای| دوازدهم فروردین ۱۳۵۸، روزی بود که تاریخ، صدای مردم را نه در سکوت که در طنین یک «آری» شنید؛ آری‌ای که سرنوشت یک ملت را رقم زد.

آن روز، صندوق‌های رأی، نه فقط صندوق، که آیینه‌هایی بودند که اراده یک ملت را بازتاب می‌دادند؛ ملتی که تصمیم گرفت روی پای خود بایستد.«آری» گفتند، اما نه ساده و بی‌هزینه؛ این واژه، از دل سال‌ها مبارزه، اشک، خون و امید برآمده بود.

سال‌ها گذشته است، اما آن «آری» هنوز زنده است؛ در نفس کوچه‌ها، در نگاه مردم، در ایستادگی یک سرزمین.

امروز، در میانه تلاطم‌ها و در دل نبردی نابرابر با جبهه‌ای که سودای تغییر هویت این ملت را در سر دارد، همان «آری» دوباره شنیده می‌شود.

جنگی که تنها در میدان‌های نظامی تعریف نمی‌شود، بلکه در اراده‌ها، باورها و حضور مردم معنا می‌گیرد.

در این روزها، خیابان‌های شهرهای ایران، خود به صحنه‌ای از حماسه بدل شده‌اند؛ جایی که مردم، بی‌هیاهو اما پرصلابت، ایستاده‌اند.

این حضور، پاسخی است به تمام آنان که گمان کرده‌اند می‌توانند اراده یک ملت را در هم بشکنند.

یک ماه از آغاز این رویارویی گذشته، اما نه از عزم مردم کاسته شده و نه از صدای «آری» آنان.

این «آری»، دیگر فقط یک رأی نیست؛ یک باور است، یک عهد است، یک ایستادگی بی‌پایان.

مردم ایران نشان داده‌اند که تصمیم‌های بزرگ‌شان را تنها در تاریخ ثبت نمی‌کنند، بلکه هر روز آن را زندگی می‌کنند.

دوازدهم فروردین، حالا نه فقط یک خاطره، که یک معیار است؛ معیاری برای سنجش وفاداری به راهی که انتخاب شده است.

در برابر فشارها، تهدیدها و طوفان‌های سهمگین، این ملت، همان ملت است؛ با همان صلابت، با همان ایمان.

«آری» گفتن آسان نبود، اما پای آن ایستادن، معنای واقعی این انتخاب را روشن کرده است.

و امروز، در امتداد همان روز تاریخی، ایران با صدایی رسا به جهان می‌گوید: هنوز پای «آری»‌مان ایستاده‌ایم…

انتهای خبر/